Druze Shock Team

Druzowie to lud pochodzący z Libanu i południa Syrii. Mają własną religię, mieszankę islamu, gnostycyzmu i innych filozofii. Hermetyczni, nieznani, z natury nieugięci i tradycyjnie oddani grabieży, obecnie kontrolują szlaki transportowe i handel łączący Azję Mniejszą z Orbitalną Elewacją Afryki Wschodniej. Posiadają również własny karawanseraj, na terenie budowy w pobliżu stabilizatora drugiego tunelu czasoprzestrzennego Bouraka, który przyniesie ogromne zyski po ukończeniu Bramy Skokowej. Społeczność Druzów jest bogata i posiada pewne wpływy oraz władzę polityczną w PanOceanii i Haqqislamie. Nadal jednak pozostają zagadką, ponieważ ich religia i organizacja są pełne sekretnych rytuałów. Przez długi czas istniały jedynie niepełne i fragmentaryczne raporty na temat ich społeczności, jednak nie było wątpliwości co do jej wpływu na całą Ludzkią Sferę i jej korzeni w globalnej gospodarce. Dowodów jest wiele, lecz ich motywacje wciąż pozostają nieznane. Dokładnie tak, jak preferują Druzowie.

Zespoły Uderzeniowe to paramilitarna jednostka szturmowa, dobrze wyszkolona i wyposażona w zaawansowany sprzęt wojskowy. Zostały utworzone przez Towarzystwo Druzyjskie z pierwotnym celem ochrony swoich interesów. Jednak po kilku masowych pokazach siły wszyscy zrozumieli przesłanie i bezpieczeństwo druzyjskich interesów handlowych zostało zapewnione. Ponieważ nie są już potrzebni do ochrony handlowej, Towarzystwo Druzyjskie oferuje swoim Zespołom różnorodne kontrakty najemnicze, obejmujące ochronę, eskortę, karę, odstraszanie siłą itp. Wizerunek tej jednostki idealnie pasuje do archetypu najemników z pogranicza: zimny, morderczy, mroczny i zdradziecki osobnik, pozbawiony ideologii i opłacany za to. Misje prewencyjne i reagowania, które realizują Zespoły Uderzeniowe, charakteryzują się dziką i krwawą naturą, budując reputację przerażającej siły, którą należy traktować poważnie. Sprawa Drygalskiego była tego doskonałym przykładem. Zespoły Uderzeniowe całkowicie zniszczyły organizację Drygalskiego, jedną z najsilniejszych rosyjskich mafii niezwiązanych z Tunguską. Zabili wszystkich jego ludzi, wspólników, kolaborantów i ich rodziny. Spalili ich biura i wysadzili w powietrze ich skarbce. Ochrona, artyleria, bandyci i najemnicy Drygalskiego byli całkowicie bezużyteczni. Nic nie przetrwało ataku Zespołów Uderzeniowych, absolutnie nic… poza popiołem i spustoszeniem.

Brawlers

Kolejni najemnicy do Infinity. Tym razem są to Brawlers.

Brawlers to najemnicy, którzy nie należą do innych kategorii ani konkretnych jednostek. Są „zwykłymi” żołnierzami najemnymi. Ich wyposażenie jest zróżnicowane, choć zazwyczaj noszą karabin Askari AS produkcji Haqqislamu z wbudowaną lekką strzelbą. Brawlersów można znaleźć praktycznie w każdej kompanii najemników, choć szczególnie preferują je bardziej brutalne organizacje, takie jak Kompania Ikari i Druze Bayram Security.

Nie każdy najemnik może być dobrze wyszkolonym byłym żołnierzem sił specjalnych, bez względu na to, jak bardzo klienci by sobie tego życzyli. Większość to bandyci, poszukiwacze mocnych wrażeń i brutalni ludzie, którzy lubią przemoc, ale nie mają dyscypliny, by radzić sobie w regularnym wojsku. Niektórzy zaciągnęli się i zostali wyrzuceni ze służby lub zostali niehonorowo zwolnieni. Inni nigdy nie próbowali konwencjonalnej służby, zamiast tego doświadczyli zorganizowanej przestępczości lub piractwa. Niezależnie od pochodzenia, Brawlersi są wszędzie na War Market. Rzadko zostają w jednej organizacji na dłużej – nudzą się albo ich dopada słaba kontrola impulsów. Jest ich na pęczki, ale są użyteczni. Niesubtelni, obeznani z taktykami zastraszania i napaściami z bronią, gotowi zrobić to, co trzeba, byle tylko dostać zapłatę. Brawlersi ledwo co są organizacją. Nazwa ta jest ironicznym odznaczeniem, przyjętym przez pewien typ najemników po przemówieniu, w którym radny generalny Biura Athena powiedział, że praca wysokiego ryzyka, wysoko płatna, bez bezpieczeństwa zatrudnienia i z ciągłym zagrożeniem śmierci „powinna podobać się tylko najniższemu rodzajowi awanturnika”.

Kaplan Tactical Services

Kaplan Tactical Services (KTS) to wojskowa i prywatna firma ochroniarska, będąca spółką zależną Beyhan Resources Şti., prywatnej korporacji inżynieryjno-budowlanej należącej do Hikmeta Beya, jednego z wielkich potentatów na rynku Silk.

KTS powstał w celu ochrony licznych obiektów i personelu pod skrzydłami Beyhan Resources Şti. w burzliwych czasach Powstań Jedwabnych. W tamtych czasach Sułtanat, przytłoczony atakami powstańczych potentatów, nie był w stanie zagwarantować ochrony żadnego obiektu transorbitalnego. Dlatego Hikmet Bey osobiście zlecił byłemu pułkownikowi Çelikowi Özalanowi utworzenie elitarnej jednostki, która miała zapewnić ciągłość działalności Beyhan Resources Şti. Sukces KTS był tak oczywisty, że pod koniec Powstań Jedwabnych firma zwiększyła swoją liczebność i możliwości operacyjne, aby móc oferować swoje usługi osobom trzecim.

W latach po Powstaniach Jedwabnych, dzięki kontaktom Hikmeta Beja, KTS zdobyło kilka kontraktów na usługi bezpieczeństwa z Sułtanatem Funduq, obejmujących m.in. ochronę, obronę i wsparcie. Otrzymało również kontrakty na ataki, zwłaszcza podczas konfliktów handlowych w Ariadnanie i ofensywy Paradiso. Kaplanowie wyróżniają się jako doświadczeni inżynierowie wojskowi, specjalizujący się w sabotażu i technikach przeciwdziałania sabotażowi.

Sukces Kaplan Tactical Services wynika przede wszystkim z charakteru, jaki nadał im śmiały i skuteczny założyciel, były pułkownik Ozalan. Ten doświadczony żołnierz obdarzył KTS ofiarnym duchem walki, napędzanym humanistycznymi ideałami kultury Haqqislamu. Od najemnika Kaplana, którego tureckie słowo oznacza „tygrys”, oczekuje się zawsze odwagi, inteligencji i bezkompromisowości w wykonywaniu misji. Surowy kodeks postępowania Kaplana nadaje im aurę „honorowych najemników”, co wyraźnie wyróżnia ich spośród innych najemników.

W KTS rekrutów nie pyta się o przeszłość, lecz zmusza do pełnego przestrzegania kodeksu honorowego jednostki, a ci, którzy nie spełniają tych standardów, są bezkarnie wydalani. Podobnie KTS może zerwać kontrakt, jeśli odkryje, że warunki operacyjne lub cele klienta są sprzeczne z jego własnym kodeksem, nawet jeśli może to spowodować pewne tarcia z korporacją-matką, Beyhan Resources Şti.

Dokkaebi

Społeczeństwo koreańskie jest niezwykle konkurencyjne. Od początku formalnej edukacji, aż po wejście na rynek pracy, obywatele Korei są pod presją w każdej sferze społecznej. Nic więc dziwnego, że ta rywalizacja zaraża również Mayagaming, dając początek silnej kulturze gier i gronu graczy uznawanych na całym świecie za najlepszych w całej Sferze.

Z takim nastawieniem, nic dziwnego, że wojsko postanowiło wykorzystać potencjał tych graczy, podobnie jak zrobił to sektor prywatny. Wykorzystując możliwości jednostek zdalnych i opierając się na osiągnięciach projektu Karakuri opracowanego przez Rokkaku keiretsu oraz technologii wdrożonej w programie Su-Jian, inżynierowie z działu badawczo-rozwojowego czebolu Jangjeom (장점, „przewaga”) opracowali serię Inhyeong (인형, „lalka”).

Te jednostki androidów pozwoliły graczom od razu wykorzystać swoje umiejętności w taktycznych działaniach w terenie, bez żadnego szkolenia poza czysto operacyjnym, pomijając jego aspekt fizyczny, skracając w ten sposób czas szkolenia i przyspieszając rozmieszczenie nowych rekrutów w walce.

Inhyeong w połączeniu ze swoimi umiejętnościami przekształcają tych graczy w śmiercionośnych agentów o nadludzkich zdolnościach. Jednak nawet jeśli jednostki Inhyeong są godne pochwały, umiejętności graczy Maya stanowią główną przewagę konkurencyjną Dokkaebi Haptic Action Cyberteam.